Muzyczny maraton zwany Wall-to-Wall oferowany przez nowojorską Symphony Space posiada ponad trzydziestoletnią już tradycję. Podczas dwunastu godzin trwania (czasami i dłużej!) oferuje on nowojorczykom nie tylko szansę na wolny wstęp na koncert - a także wyjście z niego, jako że i to jest podczas owych maratonów tradycją - ale tez posłuchanie tej muzyki w zazwyczaj doskonałych wykonaniach czołowych amerykańskich muzyków. Owe muzyczne maratony poświęcone są najczęściej jednemu kompozytorowi, czasami zaś jednemu tematowi.

Tegoroczny jednodniowy mini-festiwal - 15 maja 2010 roku - różnił się od dotychczasowych kilkoma istotnymi aspektami. Najważniejszym było to, że Wall-to-Wall tym razem poświęcony był wielu kompozytorom, znanym i mniej znanym, jak również to, że wielu wykonawców przybyło specjalnie z Europy, aby swoim udziałem uświetnić tę imprezę. Jej kuratorem była Laura Kaminsky, specjalistka w dziedzinie muzyki Europy Wschodniej i Środkowej, która jest również kompozytorką, wykładowcą uniwersyteckim i dyrektorem artystycznym Symphony Space: zrealizowała ona niezmiernie różnorodny program poświęcony muzyce powstałej albo „za żelazną kurtyną”, albo w krajach niegdyś należących to tego rejonu geograficznego.

 Pomimo tak ciekawego programu i udziału pierwszorzędnych wykonawców - tym razem nie wyłącznie lokalnych - swój udział jako słuchacz tego maratonu musiałem ograniczyć do segmentu poświęconego muzyce polskiej, co stało się kolejną szansą na posłuchanie znakomitego Kwartetu Śląskiego, który ostatni raz prezentował się tutaj w Weill Hall pięć już lat temu. Gwoli sprawiedliwości muzyka polska nie była prezentowana jedynie przez „Ślązaków”: występująca prze nimi młoda orkiestra z St. Petersburga (St.Petersburg Chamber Orchestra) pod batutą amerykańskiego dyrygenta Jeffrey Meyera przedstawiła najpierw suitę Pięciu Preludiów Tanecznych (1954) Witolda Lutosławskiego, tym razem w wersji na klarnet z orkiestrą i harfą, później zaś, chyba już około północy, dla najbardziej zagorzałych, wytrwałych słuchaczy, Koncert na orkiestrę smyczkową Grażyny Bacewicz. Solistą w kompozycji Lutosławskiego był izraelski wirtuoz, klarnecista  Tibi Cziger.

Z nazwiskiem Edwarda Auera zetknąłem się jak większość warszawskich nastolatków podczas Konkursu Chopinowskiego w 1965 roku. Choć był to jak się później okazało „konkurs Argerich”, młody wychowanek nowojorskiej Juilliard School i legendarnej Rosiny Lhevinne wyróżnił się wśród swoich amerykańskich kolegów i nagrodzony został jedną z czołowych nagród. Od tego czasu słyszałem go kilkukrotnie w Polsce, do której przybywał chętnie i dość często, a potem już wielokrotnie w Nowym Jorku. Obecnie jego koncerty tutaj są rzadsze, być może jako rezultat nawału pracy pedagogicznej w wysoko notowanej szkole muzycznej uniwersytetu Indiana w Bloomington. Jego nazwisko nie jest jednak zapomniane i wśród publiczności znaleźli się nie tylko miejscowi melomani, ale też pianistyczne sławy.

Auer przybył tym razem do Nowego Jorku na zaproszenie Fundacji Kościuszkowskiej z recitalem poświęconym dziełom Chopina. W programie jego występu 7 maja 2010 roku znalazły się cztery Ballady, Polonez Fantazja, trzy mazurki oraz trzy etiudy op. posth., znane również jako Trois Nouvelle Etudes.